Jesteś tutaj:

Kategoria: Bez kategorii

Więcej o gmina opatowiec

URZĄD GMINY OPATOWIEC

 logopatowiec

ul. Rynek 3

28-520 Opatowiec

sekretariat tel.: (041) 35-18-052

e-mail: ugopatowiec@interia.pl , ugopatowiec@wp.pl

 Strona Gminy Opatowiec ( www.opatowiec.com.pl )

 alt

  Historia

 Najstarsze ośrodki życia miejskiego we wczesnym średniowieczu powstawały na ogół na terenach bardziej zagospodarowanych. Przedstawiciele różnych specjalności rzemieśniczych skupiali się w większych osiedlach, w których stopniowo ludność rzemieślniczo-handlowa odgrywala coraz większą rolę.

Pod tym względem początki OPATOWCA nie różnią się od początków innych najstarszych ośrodków miejskich w tym regionie, jak: Kraków, Sandomierz, Tarnów, Wiślica i Miechów.

Ziemia tu była kiedyś bardziej leśna i od łąk zielona. Starymi kośćiółkami w cieniu wiekowych drzew dostojna. Dziś skurczyła się jej szata zielona. Mało jest już czystej wody w Wiśle i Dunajcu. Zniknęły zwierciadła licznych stawów i wytryskujących żródełek. Zanikła staropolska mowa, zaniknęły stare obyczaje. Bo oto z rozmachem weszło nowe życie! Śpiewną ciszę ulic, zagród i łąk zagłuszył warkot motorów. Tu bowiem na przestrzeni wieków przy szlaku wiślanym wyrobił się typ człowieka twardego w pracy i walce, którego cechy zachowały się do dnia dzisiejszego pośród starszego pokolenia. Szorstkiego czasem w obejściu, lecz niezłomnego obrońcy tej ziemi.

 

Więcej o gmina czarnocin

 

URZĄD GMINY W CZARNOCINIE

 alt

Czarnocin 100a

28-506 Czarnocin

tel. 041 3512028

fax. 041 3512029

 

e-mail: ug@czarnocin.com.pl

 

Strona Gminy Czarnocin ( www.czarnocin.com.pl )

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Więcej o gmina bejsce

                                      

URZĄD GMINY W BEJSCACH

 alt

28-512 Bejsce 252

tel: (041) 3511010

tel: (041) 3511610

 

e-mail: ugbejsce@poczta.onet.pl

 

Strona Gminy Bejsce ( www.bejsce.com.pl )

 

 

alt

 

Historia

Wieś o 1000-letniej tradycji, w X w. istniał tu prawdopodobnie gródek rycerski z kaplicą, potem kościołem. W dokumencie biskupa krakowskiego, Lamberta z roku 1063, jest informacja o dziesięcinie dla kościoła bejskiego. Kolejny, większy kościół był konsekrowany przez biskupa krakowskiego Pełkę w r. 1190. Wreszcie, w roku 1340 Ostasz z rodu Firlejów ufundował obecny kościół pw. św. Mikołaja, który w kolejnych wiekach został rozbudowany (najstarsza część to dzisiejsze prezbiterium z zakrystią) i poszerzony – najpierw o późnorenesansową kaplicę pw. NMP (Firlejowską), konsekrowaną w r. 1600 oraz – pochodzącą z połowy XVII w., barokową kaplicę św. Anny. W prezbiterium odkryto duże fragmenty polichromii gotyckiej z około 1400 r., obecnie po konserwacji, przedstawiające sceny biblijne, ilustrujące mękę Chrystusa oraz alegoryczne malowidła obrazujące grzechy główne. Kaplica pw. NMP jest kaplicą grobową wojewody krakowskiego Mikołaja Firleja i jego żony Elżbiety z Ligęzów i jest bardzo podobna do starszej, wawelskiej Kaplicy Zygmuntowskiej. Historycy sztuki zaliczają ją do najpiękniejszych kaplic renesansowych w Polsce.
Właścicielami Bejsc było pięć rodów: Firlejowie (do 1678), Potoccy (do ok. 1767), ks. Hieronim Sanguszko (do ok. 1796), Badeniowie (do 1878), wreszcie Byszewscy.
Nazwa wsi nie pochodzi – jak twierdzą niektórzy – od jakowegoś „beja”. Naukowcy wskazują dwa źródła pochodzenia nazwy:
• od Benedykta (zdrobniale „Biech” lub „Beszek”, a jego dobra „Biech-skie” lub „Biesz-skie” – po przekształceniach – Beszcze, Bescze – w końcu Bejsce)
• od „bzu” – odmiana „Bez” – „Beźce” – „Bejsce”. Przyjęcie nazwy od „bzu” rekomendował prof. Rymut, analizując nazwę wsi, występującą w różnych dokumentach i zapisach.
• Gotycki kościół św. Mikołaja
• Klasycystyczny pałac wybudowany w 1802 r. przez Jakuba Kubickiego dla Marcina Badeniego, późniejszego ministra sprawiedliwości Królestwa Polskiego. W pałacu (dzisiaj: Domu Opieki dla Dorosłych) oglądać można zdobione m.in. techniką chiaroscuro – owalny salon oraz gabinety. Pałac znajduje się w parku krajobrazowym, według założeń Francuza Augustyna Denizot, z połowy XIX w.

 

źródło

 

 

 


Więcej o gmina skalbmierz

 

URZĄD MIASTA I GMINY SKALBMIERZ

 

ul.Kościuszki 1alt

28-530 Skalbmierz

powiat kazimierski     

woj. świętokrzyskie

tel.: (041) 3529085, 0413529003

fax: (041) 3529085

e-mail: sekretariat@skalbmierz.eu

 

Strona Miasta i Gminy Skalbmierz ( www.skalbmierz.eu )

 

 

alt


 

Historia

 

„Położenie miasta jest niskie i błotniste przy rzece Nidzica zwanej. Okręg tegoż miasta dotyka granic, jako to: ku wschodowi słońca z gminą Sielec, ku południowi z gminami Kózki i Zakrzów, ku zachodowi z gminami Tempoczowem i Szarbie, na końcu ku północy z gminami Drożejowice i Zamoście i taż rozciągłość bez nadwerężenia swych granic zostaje”.Tak w 1821 r. opisywał położenie miasta jego burmistrz Dominik Bujalski. Skalbmierz, niegdyś bogate miasto rzemieślniczo-kupieckie Małopolski, położony jest na urodzajnym płaskowyżu skalbmiersko-proszowickim w południowej części województwa świętokrzyskiego.

Współrzędne geograficzne miasta wynoszą:

– 20o24’30” długości geograficznej wschodniej

– 50°19’30” szerokości geograficznej północnej,

– wysokość nad poziomem morza wynosi 202-205 m.

Granicę miasta od strony północnej wyznacza rzeka Nidzica, zwana też niegdyś Skalbmierską, która jest lewobrzeżnym dopływem Wisły. Od południa miasto otacza  łańcuch niewielkich wzniesień o interesujących nazwach: Łysa Góra, Jeruzal, Wzgórze Świętego Stanisława. Od wschodu i zachodu otoczenie miasta stanowią łąki. Występujące w okolicach Skalbmierza gleby lessowo-czamoziemne należą do najbardziej urodzajnych, miejscowy klimat powoduje najdłuższy w Polsce okres wegetacyjny roślin. Warunki te sprzyjają rozwojowi rolnictwa, toteż ziemie te od prawieków stanowiły dogodne tereny osadnicze.

Prowadzone po II wojnie światowej wykopaliska archeologiczne potwierdziły stare osadnictwo sięgające IV tysiąclecia przed Chrystusem i jego rozwój w okresie kultury łużyckiej (VII-V w. przed Chrystusem), a nawet produkcję hutniczą i garncarską. Początki miasta giną w pomroce dziejów. Pierwsza wiadomość w źródłach pisanych o Skalbmierzu pochodzi z 1217r. Jest to dokument księcia krakowskiego Leszka Białego nadający karczmę we wsi Czyżyny miechowskiemu klasztorowi Bożogrobców. Jednym ze świadków wymienionych w tym dokumencie jest Gubertus – prepozyt skalbmierski. Fakt wystąpienia na początku XIII w. prepozyta wskazuje na istnienie tam kościoła i prepozytury. Dla zrozumienia wagi tego zapisu należy wyjaśnić kilka pojęć:

– prepozyt – proboszcz kościoła kolegiackiego,

– kolegiata – kościół, przy którym znajduje się zgromadzenie kanoników, czyli kapituła, stanowiąca organ doradczy biskupa.

Jest to więc niezbity dowód na istnienie większej osady o charakterze miejskim. Jakie więc były czynniki miastotwórcze w dziejach Skalbmierza? Jan Długosz wymieniając miasta z kościołami kolegiackimi pisze: „Skalbmierz o urodzajnej glebie, nawadniany rzeką Nidzicą”. Potwierdza więc starą kulturę rolną tego regionu.

Rozwój rolnictwa i pogłębiający się podział pracy między wsią i miastem stworzył konieczność powstania ośrodka wymiany handlowej, tym bardziej, że ziemie te posiadały gęste zaludnienie. Tędy również przebiegał prastary szlak handlowy z Wrocławia przez Kraków, Sandomierz na Ruś. W pobliżu przeprawy traktu przez Nidzicę rozwinął się targ, który dał początek średniowiecznemu miastu. Niewykluczone, że przeprawy strzegł gród usytuowany na jednym ze wzgórz górujących nad osadą. Jest to tym bardziej prawdopodobne, gdyż Skalbmierz był miejscowością pograniczną. Trzeba tu zaznaczyć, że właśnie Nidzica stała się w XII w., w dobie rozbicia dzielnicowego Polski, granicą między księstwem krakowskim a sandomierskim.

Po zjednoczeniu Polski przez Władysława Łokietka terytoria dzielnicowe przyjęły w XIV w. nazwę ziem, a w XV – województw. W XVI w. w województwie krakowskim ukształtowały się powiaty. Skalbmierz znalazł się w granicach powiatu proszowskiego, który był częścią województwa krakowskiego. Tak ukształtowany podział terytorialny przetrwał do III rozbioru Polski w 1795 r. Czy więc istniał wczesnośredniowieczny gród w Skalbmierzu, potwierdzą być może w przyszłości badania archeologiczne.

Nazwa miasta we wspomnianym dokumencie z 1217 r. została zapisana w łacińskiej formie „Scarbimi-riensis”, potocznie zaś brzmiała wówczas „Skarbimirz”. W XVI w. jest to „Skarbmierz”, w XVII – „Skalmierz”. Nazwa pochodzi od imienia „Skarbi-mir”. Wielce prawdopodobnym jest więc, że założycielem miasta był Skarbimir, wojewoda Bolesława Krzywoustego, najwybitniejszy z możnowładczego rodu Awdańców.

W XII w. bowiem najznakomitsze rodziny rycerskie zakładają w swych dobrach gniazda rodowe, które nazwę swą biorą od głowy rodu. Nie wiadomo, w jaki sposób i kiedy przeszedł Skalbmierz z rąk Awdańców na własność biskupów krakowskich. Ziemie te bowiem aż do XIX w. wchodziły w skład diecezji krakowskiej. Prawdopodobnie stało się to po buncie Skarbimira przeciwko Bolesławowi Krzywoustemu w 1117r., który spowodował stopniowy upadek rodu. Nie wiadomo też, kto ufundował kościół kolegiacki pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela. Parafia powstała wg przypuszczeń najpóźniej w połowie XII w. Wyróżniała się w okolicy zarówno obszarem (97 km) jak i ilością wsi, których Jan Długosz wymienia aż 26.

Bogate było też uposażenie kolegiaty – obejmowało ono miasto oraz wsie Kujawki i Kwaszyn, młyny i pola we wsiach Kępa i Zamoście (dzisiaj części miasta) oraz dochody z dziesięcin. Uposażenie kolegiaty dokonane zostało przez jednego z biskupów krakowskich (którego – niestety nie wiadomo). W ten sposób miasto przeszło z bezpośredniego władania biskupa na własność kolegiaty. Jesienią 1231 r. rozpoczyna się seria wojen między księciem wrocławskim Henrykiem Brodatym a księciem Konradem Mazowieckim o panowanie nad dzielnicą krakowską. W 1234r. ks. Konrad zajmuje Skalbmierz i dokonuje inkastelacji kościoła, czyli przystosowania go do funkcji obronnych. Ów „niegodziwy zwyczaj” – jak pisze kronikarz – prowadził do profanacji kościołów w czasie walk o te prowizoryczne warownie. Dla umocnienia swego panowania, Konrad rozpoczął również akcję osadzania rycerstwa mazowieckiego na terenach nad Nidą i Nidzicą. Wyprowadzenie załogi z obwarowanego kościoła nastąpiło dopiero w 1237 r. W 1239 r. proboszczem skalbmierskiej świątyni był „magister Petrus”, kanonik krakowski.

W lutym 1241 r. Skalbmierz został spustoszony przez najazd Tatarów. Na wiadomość o zgromadzonym rycerstwie krakowskim we wsi Kalina k. Miechowa, Mongołowie zawrócili, wycofując się przez Połaniec do Sandomierza. Mimo zniszczeń spowodowanych przez najazd, miasto nie straciło na znaczeniu. W 1242 r. Konrad Mazowiecki zwołał wiec w Skalbmierzu, na którym chcąc rozprawić się z opozycją, uwięził przedstawicieli niechętnych mu wielkich rodów dzielnicy krakowskiej – Gryfitów, Starżów, Odrowążów i Awdańców. Tym samym jednak wywołał jeszcze większą nienawiść do siebie, co skończyło się utratą przez niego tej dzielnicy. W ciągu XIII w. kolegiata skalbmierska odgrywa dużą rolę w biskupstwie krakowskim. Dowodem tego jest objęcie jej przywilejem nadanym przez Bolesława Wstydliwego w 1252 r. na wiecu w Oględowie i potwierdzonym na wiecach w Chrobrzu i Zawichoście w latach 1254 i 1255. Kolegiata skalbmierska w powyższym przywileju została wymieniona wraz z katedrą krakowską i kolegiatami w Wiślicy i Kielcach. Jest to dowód znaczenia nie tylko kolegiaty, ale i miasta. Przywilej ten to tzw. immunitet zwalniający mieszkańców dóbr wymienionych kościołów od ciężarów prawa książęcego.

W okresie walk toczonych przez Władysława Łokietka z biskupem krakowskim Janem Muskatą w latach 1306-1308 źródła trzykrotnie wymieniają Skalbmierz jako miasto zniszczone przez ludzi biskupa, który dokonał także inkastelacji kościoła. Muskata, zniemczony Ślązak, był przeciwnikiem Władysława Łokietka, wytrwale dążącego do zjednoczenia, rozbitego na dzielnice kraju. Właśnie po zjednoczeniu Królestwa Polskiego przez tegoż władcę, następuje rozwój miasta, które wysunęło się na czoło w tej okolicy. W dokumentach z tego okresu występują:

– w 1322 r. – Wronin – scholastyk skalbmierski

– w 1324 r. – obok proboszcza Nankiera kustosz Groth

– w 1377 r. – kustosz Żegota.

 

Źródło: Skalbmierz 1342 – 1999, A. Bienias, S. M. Przybyszewski, AW GENS, Kielce 1999

 

 

 alt

       

      

 URZĄD MIASTA I GMINY KAZIMIERZA WIELKA

 

alt

 ul. Kościuszki 12

28 – 500 Kazimierza Wielka
tel. (041) 3521 – 937; 3521 – 919;
3521 – 004; 3522 – 418;
3522 – 254
fax: (041) 3521 – 956

e – mail: umig@kazimierzawielka.pl

Strona Urzędu Miasta i Gminy w Kazimierzy Wielkiej ( www.kazimierzawielka.pl )

 

altalt

 

 

Historia


Osadnictwo w widłach rzek Nidzicy i Małoszówki sięga czasów przedhistorycznych. Jest ono datowane na około 6 tys. lat. Pod koniec IV tysiąclecia p.n.e. (schyłkowy neolit) na ziemiach Zachodniej Małopolski żył lud, który budował monumentalne grobowce przypominające rozmachem egipskie piramidy. Znajdują się one w Słonowicach leżących koło Kazimierzy Wielkiej. W całej Europie Środkowej nie ma równie starego i dobrze przebadanego tego rodzaju kompleksu.
Również w epoce brązu istniało tutaj liczne osadnictwo ludności tzw. kultury trzcinieckiej (około 1600 do 1500 r. p.n.e.), która pozostawiła charakterystyczne kurhany. Jeden z nich znajduje się w Jakuszowicach na wzgórzu Wieszczonka. Kolejne wykopaliska archeologiczne prowadzone w Jakuszowicach dostarczyły bardzo licznych i cennych eksponatów z różnych epok. Świadczy to o żywych kontaktach tej ziemi z przedstawicielami innych kultur.
Pierwsza informacja w źródłach pisanych mówiąca o naszym terenie pochodzi z XII w. i dotyczy Jakuszyc (Jakuszowic). Następne informacje są z XIII w. i dotyczą Broniszowa i Zagórzyc. Natomiast pierwsza wzmianka o samej Kazimierzy Wielkiej została zapisana w 1320 r. jako Cazimiria (za panowania króla Władysława Łokietka).
W owych czasach rzeka Nidzica stanowiła granicę dwóch województw (wcześniej ziem). Jak podają źródła,drukowane na przełomie XIV i XV w.,właścicielem Kazimierzy Wielkiej i Kazimierzy Małej byli Kazimierscy vel Kazimirscy. Zaryzykować można tezę, że były to ich siedziby rodowe. Kazimierscy mogli być tzw. ludźmi księcia Kazimierza Sprawiedliwego (od 1166 książę wiślicki, a od 1177-1194 książę krakowski). Nazwa miejscowości niewątpliwie pochodzi od staropolskiego imienia „Kazimir”.
Kazimierza Mała lub Mała Kazimierza i Jakuszowice znajdowały się w województwie sandomierskim i w powiecie wiślickim (powiaty ukształtowały się w XVI w.), natomiast Kazimierza Wielka zwana również Wielką Kazimierzą była w województwie krakowskim i w powiecie proszowickim.
Przez kilka wieków Kazimierza Wielka była siedzibą parafii i dekanatu diecezji krakowskiej (jedną z najludniejszych). Pod koniec XVIII w. w Kazimierzy Wielkiej osiadła rodzina Łubieńskich i, jak się później okazało, było to przełomowe wydarzenie dla całego regionu. W 1845 r. Kazimierz hrabia Łubieński wybudował cukrownię (jedną z pierwszych na ziemiach polskich pod zaborami). Zakład ten stał się głównym czynnikiem miastotwórczym, chociaż do nadania praw miejskich było jeszcze bardzo daleko. Przez kilkaset lat do 1795 r. ziemia kazimierska wchodziła w skład województwa Krakowskiego. W latach 1795-1809 była częścią Zachodniej Galicji, w latach 1809-1815 weszła w skład Księstwa Warszawskiego, od 1815-1918 była częścią Królestwa Polskiego (Kongresowego). Pod koniec XIX w. Kazimierza Wielka weszła w skład diecezji kieleckiej. Od 1919 r. do dzisiaj znajduje się w woj. świętokrzyskim.

 

 

      alt

 

Bardzo żyzne gleby i rozwijająca się cukrownia”Łubna” stały się głównym czynnikiem awansującym Kazimierzę Wielką do rangi ważnego ośrodka na południu Ponidzia. W ostatnich latach XIX w. cukrownia „Łubna” przeszła w ręce spółki akcyjnej, której prezesem był Julian Tołłoczko. W okresie administrowania Tołłoczki, fabryka znacznie się rozbudowała. Dwór wzniesiony w latach 1752-1755 przekształcony w początkach XIX w. w 1910 r. został gruntownie odnowiony. Wybudowano kilka budynków mieszkalnych dla pracowników oraz stylową basztę (tzw. okrąglak, rok budowy 1900), którą przeznaczono na mieszkania dla praktykantów. Równocześnie w ostatnich latach XIX stulecia wybudowany został przez Tołłoczkę stylowy pałac według projektu architekta krakowskiego Tadeusza Stryjeńskiego. Od II połowy XIX w. przez prawie sto lat Kazimierza Wielka była wsią folwarczną i osadą fabryczną będąc równocześnie siedzibą gminy i ciągle się rozwijając. Po II wojnie światowej Kazimierza Wielka pozostała siedzibą gminy. W 1954 r. uzyskała prawa osiedla, w 1956 r. została siedzibą powiatu, a w 1959 r. otrzymała prawa miejskie.
Nastąpił kolejny etap rozwoju miasta i gminy: na bazie rolnictwa, przemysłu spożywczego (cukrownia, przetwórnia spółdzielni ogrodniczej ) i przemysłu materiałów budowlanych (cegielnia Odonów ).
Po przemianach w 1989 r. okazało się, że potrzebny jest kolejny etap w rozwoju miasta i gminy, że konieczne jest opracowanie nowej strategii rozwoju gminy, łącznie z nowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wyraźnie widać, że niezbędna jest zmiana charakteru gospodarki naszego regionu. Jest to dla nas Wszystkich rządzących i rządzonych bardzo trudne wyzwanie. W 1985 roku za udział mieszkańców w walkach partyzanckich z niemieckim okupantem Rada Państwa nadała miastu Kazimierza Wielka Krzyż Partyzancki.

Archeologia:

W związku z tym, że ostatnio pojawiły się artykuły w  prasie krajowej dotyczące wykopalisk archeologicznych w naszym regionie, postanowiliśmy w ramach promocji gminy zaprezentować artykuł, który może być przyczynkiem do szerszej dyskusji lub informacją, która w pewnym stopniu zaspokoi głód wiedzy w tym temacie.

Prehistoria ziemi kazimierskiej.

Ziemia kazimierska jest nasycona bardzo licznymi zabytkami archeologicznymi z różnych epok.

Kariera tego obszaru rozpoczęła się w epoce neolitu, czyli wtedy, kiedy nasi przodkowie zaczęli zajmować się rolnictwem, a ziemia uprawna była dla nich największym bogactwem. Tak wczesne i bogate osadnictwo związane jest z występowaniem na tym terenie bardzo żyznych gleb lessowych. W tamtych zamierzchłych czasach ziemia kazimierska była wielokrotnie swoistą enklawą cywilizacyjną lub stanowiła ludne centrum kulturowe, z którego być może wychodziły impulsy do zasiedlania innych obszarów, stąd tak częste zjawisko nagłego znikania danych cywilizacji. Stanowiska archeologiczne w rejonie Kazimierzy Wielkiej zlokalizowane są na linii wschód – zachód, mniej więcej na tym samym równoleżniku. Na przestrzeni wielu lat badania prowadzone były tutaj na obszarze pomiędzy Słonowicami a Kazimierzą Wielką, w Jakuszowicach i Zagórzycach. Miejscowości te położone są po obu stronach rzeki Nidzicy i jej dopływu, rzeki Małoszówki, co może sugerować, że była to kiedyś jedna olbrzymia osada, która mogła być ośrodkiem centralnym jakiegoś większego organizmu terytorialnego.

Są źródła, które podają, że osadnictwo zorganizowanych społeczności było już na ziemi kazimierskiej dwanaście tysięcy lat temu. Przebadane stanowisko w Słonowicach dostarcza nam dowodów na osadnictwo sprzed sześciu tysięcy lat, a ostatnie badanie stanowiska z Zagórzyc przesuwa tą datę wstecz na osiem tysięcy lat.

Megalityczne groby z czasów neolitu w Słonowicach koło Kazimierzy Wielkiej z przełomu IV i III tysiąclecia p.n.e. utwierdzają nas w przekonaniu, że osadnictwo na tych terenach jest bardzo stare i mocno związane z uprawą ziemi. Niemal identyczne budowle znaleziono tylko w megalitycznym centrum na Wyspach Brytyjskich. Słonowickie „drewniane giganty” to budowle o długości ok. 120 m, wysokości ok. 5 m. i szerokości ok. 10 m, wykonane z drewnianych bali o średnicy 30 cm oraz z ziemi i kamieni.

Nie mniej ciekawą przeszłość osadniczą mają Jakuszowice, leżące na przeciwległym krańcu Kazimierzy Wielkiej. Potwierdzają one istnienie bardzo bogatego osadnictwa na tym terenie i dostarczają licznych pamiątek z różnych epok m.in. z czasów kultury trzcinieckiej (kurhany), z czasów rzymskich (monety, naszyjniki, zapinki), z okresu wędrówek ludów (złota zbroja i łuk paradny księcia Hunów). Należy podkreślić, że stanowiska archeologiczne z Jakuszowic znane są archeologom z całej Polski i nie tylko.

Ciekawego odkrycia dokonali niedawno archeolodzy z Uniwersytetu Jagiellońskiego na stanowisku w Zagórzycach w gminie Kazimierza Wielka. Żyzne lessowe gleby tej okolicy skusiły tam pierwszych rolników już w VI tysiącleciu p.n.e. Na jednym ze wzgórz badacze znaleźli nieprzemieszane ślady osadnictwa na przestrzeni kilku tysięcy lat. Wyróżniono co najmniej osiem faz osadniczych, z tym, że przerwy w osadnictwie dochodziły nawet do tysiąca i więcej lat. Pierwsza osada powstała tutaj w VI tysiącleciu p.n.e., ostatnia już w średniowieczu w XII wieku. Prace trwają nadal i na pewno dostarczą jeszcze wielu cennych informacji.

Dla pełniejszego wyjaśnienia zagadek z tak odległych czasów, potrzebne są rozległe i kompleksowe badania archeologiczne tzw. enklawy kazimierskiej, czyli obszaru bardzo żyznych gleb wokół Kazimierzy Wielkiej. Warto prowadzić prace badawcze na tym terenie, bo stanowiska archeologiczne dostarczają tu licznych i cennych znalezisk z przeszłości, a prawdopodobieństwo, że się niczego nie znajdzie, jest praktycznie niemożliwe.

 

 

altalt

 

 

 





Do góry